Pressroom

elective Sint Lucas Architectuur

Archive for the ‘ALGEMEEN NUT’ Category

test voor de reclamepagina’s

leave a comment »

Advertenties

Written by liesbethhelsen

16 december 2010 at 22:17

Een muur om te breken?

leave a comment »

Fragile draait om grenzen, maar wil begrenzing net uit de weg gaan. Het draait erom het perspectief te verbreden. Niet stilstaan, maar steeds verder te kijken.

Rubens’ tekening drukte ons met de neus op de feiten. Niet zozeer de thematiek arm-rijk, maar vooral het feit hoe we met zijn allen dit probleem ontwijken trof me diep.  De muur die in de tekening het rijkere westen “beschermt” van probleemregio’s staat gelukkig niet overal, de begrenzing zit in ons hoofd. Er staat geen groot ijzeren gordijn dat de wereld verdeelt in arm en rijk, the happy few en zij die dit niet mogen meemaken.

Veel vaker is het een immateriële muur die de barrière vormt tussen twee groepen. Een muur die we nauwelijks omver krijgen. Of is het zo dat we ze liever niet wegdoen? Steken we gewoon onze kop in de grond, zodat we niet moeten inzitten met het rampzalige lot van de minderbedeelden? Hebben wij gewoon geluk dat we op het juiste continent geboren zijn? En hebben zij dan maar pech?

Ik vind dat het niet zo simpel is. Wie de wereld niet onder ogen wil zien leeft maar half. Maar wat kunnen wij, als mensen, en als architecten doen? Zijn we wel gewapend tegen deze strijd? Kan architectuur dit vraagstuk aan? Als we getraind worden om muren te bouwen, kunnen we er dan slopen?  

Na enkele bezoeken aan Afrika kunnen we wel stellen dat Ruben er meer van afweet. Cedric en ikzelf hadden immers geen ervaring in deze thematiek en  we nodigden een vriendin uit die vrijwilligerswerk deed in Haïti. Daar probeerde ze drie maanden lang haar steentje bij te dragen aan een lokaal project van Jeaninne de Beleyr.

“Dat is het gewoon! Zo zot… Wie heeft dit gemaakt?” is Anneleen haar eerste reactie bij het zien van de tekening. Ze bestudeert het beeld nog enkele ogenblikken, waarna ze ons vraagt of we de films ‘The hurt locker’ of ‘The kite runner’ kennen? Ook deze geven weer hoe klein, bekakt en bescheten ons wereldbeeld is. Een inzicht dat ze in Haïti onder ogen kwam.

Ze merkt op dat de tekening helemaal strookt met de realiteit: de huisjes, de elektriciteitskabels, de chaos, het ongeordende,… En vooral de muur eromheen. Een muur die het onmogelijk maakt om er weg te raken, een muur die de inwoners de weg naar een betere toekomst verspert. Want Haïtianen zijn dan wel kinderen van hun vaderland, ze hopen ooit een betere toekomst te vinden in een ander land. Cuba lijkt voor velen een haalbare droom, moest het niet zo veel geld kosten om er te raken. En geld is nu net wat ze niet hebben.

Maar ze vertelt ons ook over een andere muur, niet één op de grens tussen twee landen, maar een muur in de stad zelf. Zij bezocht Port-au-Prince, een stad op een heuvel gebouwd. Op de voet van de berg vinden we de sloppenwijken, het thuisfront voor de minstbedeelden die op het platteland niet konden overleven maar ook in de stad hun weg niet vinden. Het beklimmen van de berg is niet enkel een letterlijk fenomeen, maar ook figuurlijk. Want bovenaan wonen de rijksten. Ver weg van het afval en de stank. Hier staan vaak muren om zich te beschermen van plunderingen en ongewenste bezoekers. Het treft me diep, dat niet enkel wij in het verre westen een muur om ons heen bouwen, maar ook diegenen die er zo dicht bij zitten.

Maar dit mag voor mij geen argument zijn om van hieruit niets te doen. Ik vraag me af wat ik we kan doen?  Financiële steun lijkt de meest voor de hand liggende keuze, maar hier geloof ik zelf niet in. Zolang landen geen functionerende overheid hebben kan geld geen soelaas brengen. Het zou een paar mensen helpen, maar verdwijnt uiteindelijk weer in de zakken van dezelfde grote mannen.

Ik weet dat ik ter plaatse wel zou helpen, dat ik bij het zien van de honger, ziektes en het  ongeluk niet stil zou kunnen staan. Ik vind het initiatief van Ruben en de Haven zeer mooi, ook al is het slechts zeer kleinschalig. Ieder leven dat een beetje menswaardig wordt is de moeite waard. Niemand verdient het om alleen tegen een ziekte te vechten. Ieder kind verdient zorgeloze dagen die het kan delen met zijn vrienden. Een lach en toewijding zijn de mooiste geschenken die het team van de haven daar kunnen schenken. Alleen biedt de eerlijkheid me te zeggen dat de stap om tot daar te gaan (te) groot is voor mij.

Persoonlijk geloof ik erin dat leiding geven in de jeugdvereniging ook een manier is om bij te dragen aan de maatschappij, dan wel niet op wereldniveau, maar met dezelfde wapens. Het is mijn manier om iets te doen voor zij die het van thuis uit minder goed hebben. Het is een kans om er voor te zorgen dat kinderen met een lach vergeten waar ze nog hun hele leven mee geconfronteerd zullen worden, om hen op te nemen in de groep zonder onderscheid tussen arm en rijk, dik of dun, groot of klein.

Ik wil me zelf niet blindstaren op die muur, ik vind het een plicht  en verrijking te weten wat er aan de andere kant gebeurt. Maar voorlopig zet ik mezelf in bij de strijd aan deze kant van de muur, omdat leven hier ook niet voor iedereen eerlijk is.

Written by liselottepieters

23 oktober 2010 at 08:50

debat 18/10 en treinstaking

leave a comment »

Gezien de treinstaking  ga ik met de wagen van Gent naar Brussel voor het debat vanavond.

Wie nog op zoek is naar transport en zin heeft om ‘fragile’-gewijs te carpoolen  kan gerust bellen op 0476 416 406.

4 plaatsen vrij.

Written by carlbourgeois

18 oktober 2010 at 05:55