Pressroom

elective Sint Lucas Architectuur

Archive for december 2010

interesse om ons boek / Fragile te promoten?

leave a comment »

Hoi,

er loopt een wedstrijd op De Standaard, een wedstrijdontwerp voor de voorpagina.

Tussen alle inzendingen wordt 1 gekozen om de voorpagina te sieren op 3 januari

interesse om zo ons boek en / of Fragile te promoten? volledige vrijheid > enkel het logo van De Standaard en de barcode moet blijven staan, indesign of photoshop-document te downloaden op de website.

http://www.standaard.be/extra/voorpagina

als iemand een voorpagina ontwerpt,  de link misschien hier posten, hoe meer stemmen hoe beter

Prettige Feestdagen !

Written by liesbethhelsen

24 december 2010 at 10:45

Geplaatst in Geen categorie

gedicht nr 2 voor de reclamepagina’s

leave a comment »

When darkness falls upon us

When silence rules..

My life begins

In dreams, I am true

Identity no longer exists

I am what I am

My life can’t be fixed

No stereotypes

Only the wish to be

Will keep us alive

Survival of the fantasy

Leeds me on my way

Only sunrise can disturb

My almost perfect day

But as soon as stereotypes

Fall asleep

My life restarts again

Like never before

I will go on

As if it’s about to end

                                                                                              © Yumé

Written by liesbethhelsen

23 december 2010 at 20:12

Geplaatst in Geen categorie

gedicht nr 1 voor de reclamepagina’s

leave a comment »

Gevangen

In je armen van groen

Geniet ik

 

Van je hemelse taferelen

Die op mijn lichaam vallen

droom ik

 

in je spiegelende wereld

van gefilterd licht

leef ik

 

tot je je geheimen onthult

en je pracht tentoonspreidt

over de wereld…

… wat nooit zal gebeuren

 

Angstvallig houd je

Je ziel diep verborgen

Dat niemand kan zien

Dat je leeft in je eigen creatie

Van een wereld

Die niet is.

© Yumé

Written by liesbethhelsen

23 december 2010 at 20:11

Geplaatst in Geen categorie

Het mentale orgasme

leave a comment »

Stel, je bent een ontwerper.

Stel, je krijgt een nieuwe opdracht.

Wat gaat er dan in je om? Wat doorsta je, van het moment dat je begint, tot het moment dat je afscheid moet nemen van je ontwerp?

Ik zou het niet weten, hoe het jou vergaat.  Maar ik kan je vertellen hoe het bij mij zit. Misschien vind je wel een paar gelijkenissen?

Welkom bij wat ik mijn mentale orgasme noem.

Het begint allemaal bij het begin.

Een nieuwe opdracht.

Een nieuwe kennismaking.

                   

Ik weet direct wat ik wil.

Maar een paar uur later lijkt het me zo banaal dat ik alles maar weer vergeet.

 

En dan sta ik daar…

Geen idee hoe ik moet beginnen…

 

Niets lijkt te passen…

Alles lijkt te vervallen in diezelfde banaliteit.

 

Dit is altijd een punt waar ik me over moet zetten.

Komaan Liselotte…

Doe iets!

Alles is beter dan afwachten.

 

Misschien dan maar een paar gelijkaardige voorbeelden opzoeken.

Er zijn immers altijd anderen voor mij geweest, en waarschijnlijk deden zij het nog beter ook.

 

Maar nu zit je daar met al die voorbeelden.

Hoe passen ze in mijn project? En is dat wel wat ik wil?

Hoe zit het ook weer met de opdracht?

 

De volgende stap: een tekst lezen, zodat ik  mijn mening kan bijschaven. Ik heb dit nodig om me zeker te voelen van mijn zaak. Bovendien laat dit me ook meer ontwerpvrijheid dan het zoeken van concrete voorbeelden.

 

Past dit alles er wel samen? Nee, natuurlijk niet. Maar ik kan de sterke punten er wel uithalen. Kijken hoe ik ze kan toepassen en waar ik echt achter sta. Wat wil ik eigenlijk bereiken in mijn ontwerp? Wat wil ik de gebruikers meegeven? Wat wil ik ze laten beleven? Wat moeten ze voelen?

 

Ik weet het even allemaal niet. De hele opdracht lijkt op zijn grondvesten te beven.

 

Ergernis!

 

Wat ik wil doen strookt niet met de opdracht.

Zijn er geen achterpoortjes? Zodat ik toch lekker kan doen wat ik wil?

Te veel, te weinig, niet mogelijk, ….

 

Wat een zever allemaal!

Laat me nu toch eens dromen! Laat me doen waar in zin in heb!

 

Pfff…

 

Denk na! Denk dan toch!

 

Goed, ik raap mijn moed weer bijeen.

Eventjes niet nadenken over de beperkingen.

Zijn er geen sterke elementen die ik  kan filteren? Hoe kan ik mijn ontwerp versterken?

En hoe raak ik van de beperkingen af?

Alles nog een keer nakijken…

 

En dan plots…

Het lijkt wel alsof het uit de lucht gevallen komt.

De puzzelstukjes passen…

 

Als ik die beide elementen nu eens met elkaar combineer?

Dan moet ik die derde stelling wel laten vallen… Maar kan dat kwaad?

Is het niet beter dat ik uitzuiver?

Ja! Zo komt het al veel sterker over. Nu kan ik mijn concept communiceren. Het lijkt allemaal in elkaar te passen. Plots zijn er veel te veel ideeën.

Ik kan het zo doen, en nog voor ik het goed opgeschreven heb, is er alweer een idee…

Snel zorgen dat ik pen en papier bij de hand heb. Ik kan het niet snel genoeg neerschrijven. Van waar komt dat toch? Alsof het al zo lang in me zat en nu stroomt het plots allemaal naar buiten. Als een vulkaan die uitbarst. Of beter nog, de  oerknal in mijn hoofd.

Wat als ik het nu eens zo doe? Dan is dat probleem daar ook weer opgelost, dan heb ik daar meer ruimte en vrijheid. Ideaal! Dan kan ik mijn concept toch uitvoeren? Mits een paar kleine aanpassingen natuurlijk.

Maar stel dat ik het toch anders doe? Ik kan het net zo goed op die manier oplossen… Laat ik dat ook maar snel noteren. Als bij donderslag dwarrelt er nog een optie neer op mijn blad. En zelfs nog eentje…

 

Laat het nu maar een dagje rusten.

Ik ben er moe van.

 

Morgen doe ik weer verder…

Met een frisse geest kijken waar ik  juist sta.

Maar nu weet ik het voor mezelf, ik kom er wel.

Na dit moment kan en wil ik verder.

The Gates are open. De weg is duidelijker dan ooit.

 

Dat, beste lezer,  is nu eens wat ik mijn mentale orgasme noem!

Als het er in je hersens zodanig snel aan toe gaat dat je zelf amper kan volgen. Als je versteld van het hoge tempo waarin de neuronen in je hoofd bewegen. Alsof linken leggen plots een zaak van niets is. Als je op dat kleine half uurtje het geluk hebt te zien waar je al weken naar op zoek bent. Als die voeding die je de voorbije dagen opgedaan hebt allemaal in een paar seconden verwerkt wordt.

Written by liselottepieters

21 december 2010 at 10:15

Geplaatst in RANDVERSCHIJNSELEN

Kunst of Design?

with one comment

Wat is kunst?                                                                                                                                          Wat is design?

Waar stopt kunst?                                                                                                                     Waar stopt design?

Wanneer wordt het design?                                                                                 Wanneer wordt het kunst?

John Heskett, professor of design aan het Illinois Institute of Design, gaf ooit als definitie “Design is to design a design to produce a design.” Hij stelde met andere woorden dat ieder object, door de mens gemaakt als gebruiksvoorwerp een design is. De letterlijke vertaling van het woord is dan ook ‘ontwerp’. Als we deze stelling volgen zijn alle functionele objecten die ons omringen design, en dat zijn er heel wat. Zo kunnen we stellen dat zelfs onze eigen handen designobjecten zijn, want we vervormen ze heel bewust om te handelen.

Uiteraard bedoelen we iets specifieker met de term design. Zo stellen we vandaag de dag dat een product industrieel vervaardigd moet zijn voor we over design kunnen spreken. Bovendien moet het ontwerp in kwestie een meerwaarde bieden. Geen simpele kopie van een vroegere succesformule, maar een doordachte creatie die nieuwe wegen opent binnen het ontwerperwereldje. Een artefact van zijn eigen tijdsgeest, een zoektocht naar nieuwe materialen, nieuwe vormen, betaalbaarheid, productiemethode, …

Het basisingrediënten voor kunst en design is volgens mij hetzelfde, een zoektocht naar het eigen tijdsbeeld. Een goed ontwerp levert (al dan niet) subtiele kritiek op de wereld en gebeurtenissen die ons omringen. De ontwerper heeft te kampen met steeds nieuwe vragen waarbij  hij naarstig naar een antwoord zoekt. Een portie doorzettingsvermogen en een ijzersterke visie zijn de sterkste wapens zijn strijd. In wezen zijn we dezelfde ontwerpers, alleen liggen de verwachtingen van het eindresultaat iets anders.

Waar een kunstenaar streeft naar individuele objecten zoekt een zogenaamde designer naar functionele objecten die in massaproductie gemaakt worden. Toch is hun doel grotendeels hetzelfde: een object maken dat hun relaas, hun visie doorvertelt aan de mensen. Een ontwerp dat de mensen raakt en eventjes doet stilstaan. Of dat nu gebeurd door een schilderij aan de muur, of een stoel in je woonkamer doet er volgens mij minder toe.

De begrenzing tussen beide begrippen is een relatief recent fenomeen waarbij we er van uitgaan dat andere vormen van kunst louter esthetisch zijn en dus onfunctioneel. Architectuur, interieurarchitectuur en design daarentegen dienen een praktisch doel en hun ontwerpers moeten rekening houden met de beperkingen en maten van de mens. Andere kunstenaars lijken op het eerste zicht veel vrijer te zijn. Toch dienen hun kunstvormen ook vaak een doel. Van propaganda, reclame, decoratie, enzovoort tot politieke en religieuze doelen.

Mij lijkt het een nutteloos debat waar we nu juist een grens kunnen trekken. Uiteraard zijn er goede ontwerpen die we wel duidelijk in een van de twee categorieën kunnen steken. Maar er zijn er net zoveel die flirten met de grens. Mensen die zeggen dat je als ontwerper moeilijk meerdere kunstvormen kan beheren hebben volgens mij geen gelijk. Tenslotte is het ons in het verleden al voorgedaan door andere grote architecten. Zo was Le Corbusier ook schilder. Piranesi was in de eerste plaats gekend om zijn architectuurtekeningen, maar ook hij was architect, beeldhouwer, en ontwerper.

Michelangelo deed niet onder op gebied van veelzijdigheid. Hij is best gekend als schilder, maar ontwierp ook functionele objecten waaronder een altaar, een kandelaar, een zoutkelder, beeldhouwwerken en architectuur.

Ik stel me de vraag waarom we onze energie nog langer steken in het opsplitsen van kunst en design? Of kunst en architectuur? Zo lijkt de vraag wanneer je als ontwerper die fameuze meerwaarde bereikt mij veel relevanter. Wanneer wordt een ontwerper nu juist gelauwerd of vergeten? En wanneer kan jij als ontwerper iets betekenen?

Volgens mij is het dus tijd om de grenzen open te breken. Het gras hoeft niet langer groener te zijn aan de overkant. Laten we krachten bundelen, en opperen voor een coherent kunstplatform waarin iedereen zijn eigen krachten kan benutten. Als het aan mij ligt zijn we dus niet langer gebonden aan één bepaalde taal. Interactie tussen verschillende disciplines is een goede zaak. Waarom brengen we het niet zo ver dat er geen onderscheid meer is? Laten we een wereld creëren waarin we als ontwerper niet langer gebonden zijn aan ons architectuurbox. Pik mee wat je kan, open je ogen, en zoek de inspiratie overal. Ontwerp met veel zin en overtuiging. En we zien wel wat er uitkomt.

Bronnen:

Hilde Bouchez, cursus designgeschiedenis.

Design ≠ Art, On the relationship of art and design door Barbara Bloemink.

Written by liselottepieters

21 december 2010 at 10:13

Geplaatst in RANDVERSCHIJNSELEN

leave a comment »

Written by joliendebaets

17 december 2010 at 19:34

Geplaatst in Geen categorie

Gated communities versus getto’s

leave a comment »

Gated communities. Het is een verschijnsel dat lijkt over te waaien uit Noord-Amerika: mensen die zich met hun villawijk helemaal afsluiten van de buitenwereld, en binnenin hun eigen wetten en regels opstellen en naleven. Het is alsof die bewoners niet meer met hun medemens willen samenleven. Het is een vorm van stedelijke ontwikkeling waarbij de ene groep de andere groep uitsluit. Ook verhinderen gated communities de diversiteit van een stad en de samenleving. De stad verliest zo haar functie als multiculturele plek van onze maatschappij. Een woonvorm voor de toekomst?

Vandaag leven in de Verenigde Staten reeds meer dan 16 miljoen Amerikanen in ommuurde woonwijken, een hallucinant hoog aantal, als je weet dat zij in feite de rest van hun landgenoten de rug toekeren om een idee van veiligheid en geborgenheid te creëren. Als je het profiel van gezinnen in gated communities bekijkt, stel je vast dat er nauwelijks diversiteit is, aangezien iedereen die in dezelfde wijk woont over min of meer hetzelfde inkomen beschikt. Door zich af te sluiten willen de bewoners een gezelligheid en spontaniteit afdwingen die er niet is en nooit zal komen, omdat hun omgeving voor honderd procent kunstmatig is. Alles wordt er gepland en vergaderd, er zal nooit iets spontaan gebeuren. Solidariteit is er nauwelijks aanwezig, voor elke dienst betaal je.

Gated communities zijn op die manier een bedreiging voor de democratie. Degenen die het zich kunnen permitteren kunnen zich afzonderen, en de rest verbieden binnen te komen, terwijl zij wel overal terecht kunnen. Wie het zich kan veroorloven van in zo een exclusieve plek te wonen, meet zichzelf datzelfde exclusieve imago aan. Zij hebben in feite de macht in handen.

Als je kijkt naar de groeilanden zoals Brazilië, Mexico en Zuid-Afrika, kun je constateren dat de gated communities daar vooral ontstaan als reactie op de sloppenwijken. Twee uitersten die toch ook gelijkenissen vertonen. In de getto’s vind je de armsten van de stad, in de gated communities de rijkeren. In beide stadsdelen is 1 bevolkingsgroep aanwezig, Zo ontstaat een stad met verschillende lagen, waardoor de beleving van de stad afhangt van de locatie waar je woont. Deze locatie is niet vrij te kiezen. Vanaf het ogenblik dat men over een bepaald inkomen beschikt is men bijna verplicht om in zo een gated community te gaan wonen  omdat het voor deze mensen de enige manier is om hun eigen veiligheid -en soms hun eigen leven- te verzekeren. Daar vormen de gated communities de letterlijke tegenpool van de getto’s. Je hebt er de twee uitersten vereenzelvigd in één stad. Johannesburg in Zuid-Afrika en Sao Paulo in Brazilië zijn gekende voorbeelden. Het zijn steden die berucht zijn om hun gewelddadige reputatie. Het valt dan ook te vrezen dat deze twee uitersten daar alsmaar verder van elkaar zullen groeien.

Een groot contrast met de sprawl van gated communities vond je tot 1993 in Hongkong. Kowloon Walled City was één van de meest geconcentreerde getto’s ter wereld. In dit bouwblok leefden meer dan 30000 mensen letterlijk naast en boven mekaar gestapeld. Oorspronkelijk was dit een ommuurd fort, waarvan uiteindelijk enkel de rechthoekige vorm over bleef. Kowloon stond bekend als een plek die je beter kon mijden, gezien het daar bevolkt werd door criminelen, prostituees, daklozen, vluchtelingen.. Na een ongebreidelde groei in de jaren 70 en 80 werd dit getto in 1993 gesloopt en kwam er een park in de plaats. Als je bedenkt dat daar mensen geleefd hebben die nooit het daglicht zagen, kun je je wel voorstellen hoe de leefomstandigheden daar waren.

Gated communities zijn het resultaat van de onverdraagzaamheid en de schrik van mensen tegenover elkaar. Daardoor wordt de bewegingsvrijheid van veel personen in de stad beperkt. Een ideale samenleving, waarbij een gemeenschap uit mensen van een diverse achtergrond bestaat, lijkt plots ver weg…

Written by declercqthomas

16 december 2010 at 23:53

Geplaatst in DENKTANK 'FRAGILE'